No i był w Sejnach jeszcze Srzednicki, wariatuńcio malarz, wykasłujący płuca na strychu malowniczej rudery, wypełniający okrawki płótna i dykty postaciami z upiornych snów. Srzednicki fascynował Obarę swoim niezwykłym “nawiedzeniem"; ten czterdziestoletni ledwie mężczyzna malował od wielu lat realistyczne, zdumiewająco wierne portrety ludzi, którzy kiedyś zamieszkiwali Sejny. Były to, jakby odbite z kliszy fotograficznej, postacie wymarłych fryzjerów, szewców, piekarzy, policjantów, szynkarzy, brodatych mnichów i Żydów. Postacie żydowskie zaludniające do wojny Sejneński rynek, snujące się w sennych uliczkach mieściny, mimo iż malarsko zdeformowane, kreowane śmiałymi rzutami pędzla, grubymi maźnięciami farby, wielkimi plamami tuszu bryzganego na rozmokły papier - szokowały tubylców niesłychanym podobieństwem do ludzi niegdyś znanych z imienia i nazwiska. “Toż to gruby Jojne!" - zawołał podobno proboszcz żachnąwszy się na widok wiszącego w aptece obrazka. (...)

Ryszard Wójcik, reportaż "Zmiana warty"  w "Bez apelacji" 1979.